jan
07

Een ouder van een jongvolwassen zoon vertelt:

Afgelopen periode heeft onze zoon, gebruik gemaakt van de individuele begeleiding van de Zorgnijverij. Onze zoon heeft een verstandelijke beperking met ontwikkelingsachterstanden en nog wat andere beperkingen. Ik begeleid hem vanuit het PGB. Ik kwam in contact met de Zorgnijverij. Tijdens de totstandkoming en nu enige tijd later merkte ik dat onze zoon wat meer zelfstandige behoeftes kreeg. Om daaraan te voldoen was ik op zoek naar een kleinschalige organisatie die de persoonlijkheid primair in de bedrijfsvoering terug laat komen. Dat vond ik bij de Zorgnijverij. Op korte termijn konden ze professionele zorg bieden middels een persoonlijke aanpak. De zorgvraag van onze zoon lag zowel in het ontwikkelen van zijn zelfstandigheid thuis als in zijn werk bij een regulier restaurant. Tenslotte willen we als ouders er alles aan doen om ook onze beperkte zoon een zo onafhankelijk mogelijke toekomst te bieden. De dubbele lading pakte de Zorgnijverij als vanzelf op door samen met hem inkopen te gaan doen en de maaltijd voor te bereiden die ze later die dag nodig hebben. Een win-win situatie die voor onze zoon uitwerkte in meer eigenwaarde en lef tot onafhankelijkheid.

Wij zijn dan ook ongelofelijk dankbaar voor deze mogelijkheid want het heeft mij als moeder mijn moederrol weer terug gegeven. De tijd dat ik hem voltijd kan begeleiden neemt langzaam af en daarbij heeft de periode bij de Zorgnijverij een belangrijke functie vervuld. Lisa heeft dapper en vakkundig haar taak opgepakt. Dit was nodig om onze zoon af en toe terug naar de rede te brengen. Het afzetten tegen ouderlijk gezag is tenslotte een gezonde reactie in het eigen maken van onafhankelijkheid. Dit wens ik iedereen in een dergelijke situatie toe.

Een ouder van 2 kinderen vertelt:

Onze jongens hebben beiden een forse prikkelverwerkingsstoornis naast een verstandelijke handicap en andere problemen. Bij de reguliere (aangepaste) dagbestedingen liepen we aan tegen jongens die volkomen overprikkeld waren als ze een dag naar de “BSO” gingen in de vakantie. Er werd te veel ondernomen, teveel kinderen in 1 groep wat voor te veel prikkels zorgde. Eenmaal thuis waren ze dan ook niet meer te hanteren en we waren altijd erg blij als ze naar bed konden. Nu gaan ze na school en in de vakanties naar de Zorgnijverij. Daar wordt er gekeken naar wat de kinderen aankunnen. Is dit een middag op de bank hangen, omdat ze moe zijn, dan kan dat en worden er activiteiten gedaan als een boekje voorlezen, liedjes zingen e.a. Dit geeft de jongens de rust, terwijl ze toch weer wat kunnen leren. Al lijkt het weinig te zijn in de ogen van ons als volwassenen, het betekent zoveel voor deze kinderen!

  • ze mogen zichzelf zijn
  • ze krijgen niet teveel prikkels, zodat ze niet overprikkeld raken
  • ze krijgen rust waarin ze weer dingen op kunnen pakken/leren
  • ze hoeven niet op hun tenen te lopen in de dingen waarvan volwassenen denken te vinden dat het zou moeten om het leuk te maken.

Kortom, de zorg is aangepast aan de behoeften van onze beperkte kinderen. Als ze nu thuis komen, komen ze rustig thuis. Nu hebben ze het naar hun zin en ik hoor ik al dagen van te voren “mogen we naar…..”. Bij de andere groepen riepen ze al op voorhand “ik wil niet naar…”. Wat een wereld van verschil, wat zijn we blij dat deze mogelijkheid er nu in Barendrecht is!!!